Friday, November 18, 2011

പുളിമരത്തണല്‍

വളഞ്ഞു നീണ്ടു പോകുന്ന ആ പുളിമരത്തിന്റെ വേരുകളില്‍ ചാരിയിരിക്കുമ്പോള്‍ സങ്കടമല്ല ഒരുതരം വിരക്തിയായിരുന്നു തോന്നിയത്‌. സ്കൂളുള്ള ദിവസമാണ്‌. കൂടെ പഠിക്കുന്നവരൊക്കെ പോയിക്കഴിഞ്ഞിട്ട്‌ ഒരുപാടുനേരമായി. ഇപ്പോള്‍ ക്ലാസ്‌ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവും. എന്നിട്ടും താനിവിടെ ഒറ്റക്ക്‌. ആരുമില്ല താനെവിടെയെന്ന് അന്വേഷിക്കാന്‍ പോലും. ജനവാസമില്ലാത്ത ഒരു ദ്വീപില്‍ ഒറ്റക്ക്‌ അകപ്പെട്ടപോലെയാണ്‌ എന്നും. എത്രയോ ആള്‍ക്കാരെ ദിവസവും കാണുന്നു. എന്തേ തന്നെ മാത്രം ആരും കാണാത്തത്‌? ആരും ശ്രദ്ധിക്കാത്തത്‌? തന്റെ രൂപം ശരിക്കും ഉള്ളതുതന്നെ എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്താന്‍ ഇടക്ക്‌ കണ്ണാടിയില്‍ പോയി നോക്കും. ഒരു ചാറ്റല്‍ മഴ പോലെ കണ്ണുകള്‍ പെയ്തു തുടങ്ങി, രസമുകുളങ്ങളില്‍ ഉപ്പ്‌ രുചിക്കുന്നു. പെട്ടെന്ന് ചാരിയിരുന്ന ആ വേരുകള്‍ സാന്ത്വനിപ്പിക്കുന്ന കൈകള്‍ പോലെ തന്നെ പൊതിയുന്നതായും തഴുകുന്നതായും അവനു തോന്നി. തന്റെ പാദങ്ങളിലിരുന്ന് കണ്ണീര്‍ വാര്‍ക്കുന്ന അവന്റെ സങ്കടം പുളിമരത്തെ ലോലമാക്കി. ഒരു മുത്തച്ഛന്റെ സ്നേഹം പോല്‍ ആ മരം അവനു തണല്‍ വിരിച്ചു. ശാന്തിയേകി. അനാദിയായൊരു സ്നേഹം തന്നിലേക്ക്‌ പ്രവഹിക്കുന്നതായി അവന്‌ തോന്നി.

പുളിമരം ചോദിച്ചു: "എന്തിനു നീ കരയുന്നു കുഞ്ഞേ?"

പെട്ടെന്നവന്‍ കണ്ണുതുടച്ചു. തന്റെ കണ്ണുനീര്‍ മറ്റാരും കാണുന്നത്‌ അവനിഷ്ടമായിരുന്നില്ല. ചോദ്യം എവിടെനിന്നാണ്‌ വന്നതെന്ന് അവന്‍ ചുറ്റും നോക്കി. സ്നേഹത്തില്‍ പൊതിഞ്ഞ രണ്ടു വാക്കെങ്കിലും കേട്ടിട്ട്‌ ഒരുപാട്‌ നാളായി. പുളിമരത്തിന്റെ ചെറിയ ഇലകള്‍ തന്നെനോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുന്നതായി അവനു തോന്നി, അരുമയായി തന്നെ തഴുകുന്നപോലെയും. മന്ദമായി ആ ഇലകളിലൂടെയും വേരുകളിലൂടെയും അന്തമില്ലാത്ത സ്നേഹം തന്നിലേക്കൊഴുകുന്നതായി അവനറിഞ്ഞു. തീരെ അപരിചിതമെങ്കിലും നവ്യമായ ആ അനുഭൂതിയില്‍ അവന്‌ വാക്കുകള്‍ പോലും കിട്ടിയില്ല.

'എന്തേ നീയൊന്നും മിണ്ടിയില്ല?"

ഒരു കുളിര്‍ക്കാറ്റുപോലെ തന്നിലേക്കൊഴുകിയെത്തിയ ചോദ്യം അവനെ മറ്റേതോ ലോകത്തെത്തിച്ചു.

"എനിക്കാരുമില്ല" അഗാധമായ ഏതോ സങ്കടം അവനില്‍ നിറയുന്നത്‌ പുളിമരം അറിഞ്ഞു.

"സങ്കടപ്പെടാതിരിക്കൂ. ആട്ടെ, നിനക്ക്‌ കൂട്ടുകാരാരുമില്ലേ?"

"ഇല്ല, എന്നെ ആരും ഒന്നിനും കൂട്ടില്ല. എനിക്കെന്തോ കുഴപ്പമുള്ളപോലെയാ എല്ലാരും എന്നോട്‌ പെരുമാറണത്‌. ഞാനാരോടും സംസാരിക്കില്ലത്രേ. കൂട്ടുകൂടില്ലത്രേ. എല്ലാത്തിനും വഴക്കടിക്കുമത്രേ. വെറുതെ ഇരുന്നു കരയുമത്രേ. ക്ലാസ്സില്‍ കയറാതെ പുഴയോരത്തും മരത്തണലിലുമൊക്കെ പോയിരിക്കുമത്രേ."

"പഠിക്കുന്ന കുട്ടികള്‍ പിന്നെ ക്ലാസ്സില്‍ കയറാതെ നടന്നാല്‍ ടീച്ചര്‍മാര്‍ വഴക്കു പറയില്ലേ?"

"ഞാന്‍ കയറിയാലും അവര്‍ വഴക്കു പറയും, എന്തെങ്കിലും കാരണമുണ്ടാക്കി."

അവനോര്‍ത്തു. കഴിഞ്ഞാഴ്ച ഒരോരുത്തരോടും ഓരോരോ വിത്തുകള്‍ കൊണ്ടുചെല്ലാന്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു. ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞു തരാനോ സഹായിക്കാനോ ഇല്ലാഞ്ഞിട്ട്‌ അവന്‍ പത്തായത്തില്‍ കയറി കുറെ നെല്ലെടുത്ത്‌ പൊതിഞ്ഞ്‌ സ്കൂള്‍ ബാഗില്‍ വച്ചു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഇടവഴിയും താണ്ടി പാടത്തിന്റെ ഓരത്തുള്ള വരമ്പത്തുകൂടി പോകുമ്പോള്‍ രമണിച്ചേച്ചിയുടെ നല്ല ഭംഗിയുള്ള പൂവങ്കോഴി വാലൊക്കെ വിറപ്പിച്ച്‌ ചിനക്കിച്ചിനക്കി അവനരികില്‍ വന്നു. അവന്‍ പെട്ടെന്നെന്തോ ഓര്‍ത്തിട്ടെന്നവണ്ണം ബാഗില്‍ നിന്നും നെല്ലിന്റെ പൊതിയെടുത്ത്‌ അഴിച്ച്‌ കുറച്ച്‌ പൂവന്‌ എറിഞ്ഞുകൊടുത്തു. പെട്ടെന്നതെല്ലാം കൊത്തിപ്പെറുക്കിത്തിന്ന്‌ പൂവന്‍ വീണ്ടും അവനു പിറകെക്കൂടി. പൂവന്‍ അവന്റെ നെല്ല് തിന്നപ്പോള്‍ അവന്‌ വല്യ സന്തോഷമായി. അവന്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും പൊതിയിലെ നെല്ലു തീരുന്നതുവരെ പൂവനെ തീറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വിത്തുകൊണ്ടു ചെന്നില്ലെങ്കില്‍ സരസ്വതി ടീച്ചര്‍ തല്ലുമെന്നും ബഞ്ചില്‍ കയറ്റി നിര്‍ത്തുമെന്നും മറന്ന് അവന്‍ പൂവനുമായി കൂട്ടുകൂടി. എത്രനാളായിട്ട്‌ ഇവനുമായി ഒന്നു ചങ്ങാത്തം കൂടാന്‍ പിറകെ നടക്കുന്നെന്നോ. അടുത്തു ചെല്ലുമ്പോഴേക്കും അവന്‍ പറന്ന് അപ്പുറത്തെ ചെട്ടിയാരുടെ വേലിയില്‍ കയറിയിരിക്കും. ഇന്ന്‌ ശരിക്കും അവന്റെ മനസ്സു കുളിര്‍ത്തു. പൂവന്‍ തന്നോട്‌ ചങ്ങാത്തം കൂടിയല്ലോ, താന്‍ കൊടുത്ത നെല്ല് തിന്നല്ലോ. അന്ന് അവന്‍ മാത്രമാണ്‌ ഒരു വിത്തും കൊണ്ടുവരാതെ ക്ലാസ്സില്‍ വന്നത്‌.

"ഇത്രയും കുട്ടികള്‍ കൃത്യമായി അനുസരിച്ചിട്ടും നീ മാത്രമെന്താ കയ്യും വീശി വന്നത്‌?"

"അത്‌... അത്‌.... ടീച്ചര്‍...." അവന്‍ വിക്കി.

'സത്യം പറയണം, എങ്കില്‍ ഞാന്‍ ഒന്നും ചെയ്യില്ല"

അപ്പോ അവനിത്തിരി ആശ്വാസമായി. സത്യം പറയാം. അപ്പോ പിന്നെ ടീച്ചര്‍ തല്ലില്ലല്ലോ. വഴിയരികില്‍ പൂവനെ കണ്ടതും പൊതിയഴിച്ച്‌ അതിനെ വയറു നിറയെ തീറ്റിയതും വളരെ വിശദമായി അവന്‍ ടീച്ചറെ പറഞ്ഞു കേള്‍പ്പിച്ചു. എല്ലാം സത്യമായിരുന്നെങ്കിലും ടീച്ചര്‍ അവനെ ബഞ്ചില്‍ കയറ്റി നിര്‍ത്തുകയും പുളിവാറലുകൊണ്ട്‌ തുടയില്‍ നല്ല നാലു വീക്കുവച്ചുകൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. അടിയുടെ വേദനയേക്കാള്‍ സത്യം പറഞ്ഞിട്ടും ടീച്ചര്‍ അവനെ തല്ലിയതിലുള്ള വിഷമമായിരുന്നു അവന്‌. എവിടെയാണ്‌ താന്‍ തെറ്റായി എന്തെങ്കിലും ചെയ്തത്‌ എന്ന് അത്രയാലോചിച്ചിട്ടും അവന്‌ പിടികിട്ടിയതുമില്ല.

"നിനക്ക്‌ നിന്റെ സങ്കടമൊക്കെ അമ്മയോട്‌ പറഞ്ഞുകൂടെ?"

പുളിമരത്തിന്റെ ചോദ്യം കേട്ട്‌ അവനെഴുന്നേറ്റ്‌ ഒരൊറ്റയോട്ടം കൊടുത്തു. അവനെ വിഷമിപ്പിക്കുന്ന എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞോ എന്ന് മരം വ്യാകുലപ്പെട്ടു. പെട്ടെന്നു തന്നെ കയ്യിലൊരു പുതിയ മൊബൈലുമായി അവന്‍ തിരിച്ചു വന്നു.

"ദാ ഇതുകണ്ടോ, അമ്മ വാങ്ങിത്തന്നതാണ്‌!!"

"ആഹാ, നിന്നോട്‌ ഒരുപാട്‌ സേഹമുള്ളവളാണല്ലോ നിന്റെയമ്മ."

അവന്‍ ചിരിക്കണോ കരയണോ എന്ന് കുഴങ്ങി - "അമ്മയ്ക്കെന്നെ കാണാനോ നേരിട്ടെന്തെങ്കിലും മിണ്ടാനോ സമയമില്ല. അതുകൊണ്ട്‌ എപ്പൊഴെങ്കിലും സമയം കിട്ടുമ്പോള്‍ എന്നോട്‌ സംസാരിക്കാനായി വാങ്ങിത്തന്നിരിക്കുന്നതാണ്‌."

ഒരു നിമിഷം നിശ്ചേഷ്ടനായി നിന്നുപോയി പുളിമരം. അവന്‍ പക്ഷേ തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

"...ഞാന്‍ പക്ഷേ അമ്മയുടെ നമ്പര്‍ കാണുമ്പോഴേ കട്ട്‌ ചെയ്യും. എത്ര തവണയാണെന്നോ ഇങ്ങനെ കട്ട്‌ ചെയ്തതിന്‌ അമ്മയുടെ കയ്യില്‍ നിന്നും തല്ലുകിട്ടിയിരിക്കുന്നത്‌."

"അമ്മയ്ക്കെന്താ ഇത്ര തിരക്ക്‌? എവിടെപ്പോകുന്നു എപ്പൊഴും?"

"അമ്മ പഞ്ചായത്ത്‌ പ്രസിഡന്റല്ലേ..! പിന്നെ കുട്ടികള്‍ക്ക്‌ വേണ്ടിയുള്ള എന്തൊക്കെയോ കമ്മിറ്റികളുടെ തലപ്പത്ത്‌ അമ്മയാണ്‌!! പക്ഷേ ഞാനൊന്ന് കണ്ടിട്ട്‌ പോലും കുറെയധികം നാളായി."

'അമ്മയ്ക്ക്‌ തിരക്കായതുകൊണ്ടല്ലേ, അപ്പോ മോന്‍ അതനുസരിച്ച്‌ പെരുമാറണ്ടേ.." പുളിമരം അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

"ശരിയാണ്‌ ആദ്യം ഇത്രയും തിരക്കില്ലായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞമാസം ഇതേ പുളിമരത്തിന്റെ ചോട്ടില്‍ വച്ചാണ്‌ അമ്മയും രണ്ടു കൂട്ടാളികളും കൂടി പ്രസിഡന്റ്‌ രാമേട്ടനെ കാലുവാരി താഴെയിറക്കി അമ്മയെ പുതിയ പ്രസിഡന്റാക്കാന്‍ പദ്ധതികളിട്ടത്‌."

ഒരിക്കല്‍ സ്കൂളില്‍ നിന്ന് ടൂറിന്‌ പോകാനായി അമ്മയോട്‌ പണം ചോദിച്ചു. എവിടേക്കാണ്‌ പോകുന്നതെന്നോ എന്നാണ്‌ പോകുന്നതെന്നോ ചോദിക്കാതെ, ആവശ്യപ്പെട്ട പണം തന്നു. ഇപ്പോള്‍ എന്തും പറയാനുള്ള ഒരു സുഹൃത്തായി അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു അച്ഛനോ മുത്തച്ഛനോ ആയി പുളിമരം മാറിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

"ദാ കണ്ടോ, അഞ്ഞൂറുരൂപയാണ്‌ തന്നത്‌. വീഗാലാന്റിലേക്കാണ്‌ ഇത്തവണ ടൂറിന്‌ പോകുന്നത്‌"

അവന്റെ മുഖത്തെ കൗതുകത്തെ കെടുത്താതെ പുളിമരം പറഞ്ഞു: "പക്ഷേ നിന്റെ നിയോഗം വേറൊന്നിനാണു കുഞ്ഞേ"

അവനൊന്നും മനസ്സിലായില്ല.

'അതിലും നല്ലൊരു കാര്യത്തിനു വേണ്ടിയായിരിക്കും നീയിതു ചെലവഴിക്കുക"

സമയത്തിനും കാലത്തിനും അപ്പുറത്തേക്ക്‌ സഞ്ചരിക്കാന്‍ കഴിവുണ്ടായിരുന്ന പുളിമരം അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയില്‍ എന്തോ വല്ലാത്ത ഒരു ആകര്‍ഷണം തോന്നി അവന്‌. അന്നവന്‍ സ്കൂളിലേക്ക്‌ നടക്കുമ്പോള്‍ എല്ലുപൊടിക്കമ്പനിയുടെ മുന്നില്‍ സമരപ്പന്തലില്‍ രാമേട്ടനിരുന്ന് മുദ്രാവാക്യം വിളിക്കുന്നത്‌ കണ്ടു. കുറെ നാളുകളായി ദിവസവും കാണുന്നതാണ്‌ അവനിത്‌. കമ്പനി പൂട്ടണമെന്ന് കുറെപ്പേരും പൂട്ടരുതെന്ന് അവിടെ പണിയെടുക്കുന്നരും. അവന്‍ ആദ്യമൊക്കെ സ്ഥിരമായി പുഴയിലാണ്‌ കുളിച്ചിരുന്നത്‌. പിന്നെ കമ്പനി വന്നതോടെ പുഴയില്‍ കുളിക്കാന്‍ പറ്റാതായി. അവിടുത്തെ ചീത്തവെള്ളം മുഴുവന്‍ പുഴയിലേക്കാണത്രേ ഒഴുക്കുന്നത്‌. ഒരിക്കല്‍ ചൊറിവന്ന് കാലു മുഴുവന്‍ പൊട്ടിവീര്‍ത്തത്‌ ഇപ്പൊഴും അവന്‍ മറന്നിട്ടില്ല. പിന്നെ രാജി ഈ നാട്ടില്‍ നിന്നും പോയതാണ്‌ അവനു കമ്പനിയെ വെറുക്കാനുള്ള പ്രധാന കാരണം. അവന്റെ ക്ലാസ്സില്‍ പഠിച്ചിരുന്ന രാജി മാത്രമായിരുന്നു അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആകെയുള്ള കൂട്ട്‌. കമ്പനിയുടെ അടുത്താണ്‌ അവര്‍ താമസിച്ചിരുന്നത്‌. അവസാനം കിണറിലെ വെള്ളം പോലും കുടിക്കാനാവാതെ, ശ്വാസംമുട്ട്‌ വന്ന് അവരെല്ലാവരും നാട്ടില്‍ നിന്നു തന്നെ പോയി. കമ്പനിക്കെതിരേ രാമേട്ടന്‍ ഒരുപാട്‌ വഴക്കടിക്കുന്നുണ്ട്‌. രാമേട്ടന്‍ പ്രസിഡന്റായിരിക്കുമ്പോള്‍ രാമേട്ടനെ കമ്പനിക്കാര്‍ക്ക്‌ ഒത്തിരി പേടിയായിരുന്നു. കമ്പനിയുടെ കയ്യില്‍ നിന്നും കാശുവാങ്ങിയാണ്‌ അമ്മ രാമേട്ടനെ കാലുവാരിയതെന്ന് പറഞ്ഞ്‌ അവന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ അവനെ കളിയാക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോള്‍ അമ്മയെപ്പോലെ തന്നെ കമ്പനിയെയും അവന്‍ വെറുക്കും. അന്ന് സമരപ്പന്തലിന്‌ മുന്നിലെത്തിയപ്പോള്‍ അവന്‍ ഒരു നിമിഷം നിന്നു. പിന്നെ എന്തോ നിശ്ചയിച്ചുറപ്പിച്ചപോലെ പോക്കറ്റില്‍ നിന്നും അഞ്ഞൂറുരൂപ എടുത്ത്‌ സംഭാവന ഇടുന്ന ടിന്നില്‍ നാലായി മടക്കി നിക്ഷേപിച്ചു. ഒട്ടും വിശ്വാസം വരാതെ രാമേട്ടന്‍ അവനെ പകച്ചു നോക്കി. വളരെ ശാന്തമായി പതിഞ്ഞ കാലടികളോടെ അവന്‍ ഇടവഴിയിലൂടെ നടന്നു.

ഒരു ദിവസം അവനു തിന്നാനായി മൂക്കാത്ത പുളി പറിക്കാനായി പുളിമരം അതിന്റെയൊരു ചില്ല താഴ്ത്തിക്കൊടുത്തു. ഓടി അടുക്കളയില്‍ പോയി കുറച്ച്‌ ഉപ്പെടുത്ത്‌ ഇടതുകയ്യിലിട്ട്‌ അതില്‍ മുക്കി ഓരോരോ ചെറിയ പുളിക്കഷണങ്ങള്‍ തിന്നവേ അവന്‍ പറഞ്ഞു:

"അച്ഛനെ കൂട്ടുകാര്‍ക്കെല്ലാം വല്യ ഇഷ്ടാണ്‌"

"അതെന്താ ഇത്ര ഇഷ്ടം വരാന്‍?" ജിജ്ഞാസയോടെ മരം ചോദിച്ചു.

"അച്ഛന്‍ കുട്ടിക്കഥകള്‍ എഴുതും ഒരുപാട്‌. കുറെ ബാലസാഹിത്യ പുസ്തകങ്ങള്‍ ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്‌ അച്ഛന്റെ. അവരെല്ലാം അതൊക്കെ വായിച്ചാണ്‌ ഉറങ്ങാറ്‌."

"നിനക്കും അതൊക്കെ വായിച്ചൂടെ?"

'വായിക്കാന്‍ കൊഴപ്പൊല്യ. പക്ഷേ അച്ഛനെ അറിയാന്‍ അത്‌ പോരല്ലോ. എത്ര നാളായീന്നോ എന്നോടൊന്ന് മിണ്ടിയിട്ട്‌ തന്നെ."

"കഥകളിലൂടെ അച്ഛന്‍ നിന്റെ അടുത്തില്ലേ?"

"പുസ്തകത്താളുകളിലൂടെയാണോ ഒരച്ഛനെ അനുഭവിക്കേണ്ടത്‌?"

പെട്ടെന്ന് പുളിമരത്തിന്‌ ഉത്തരമില്ലാതായി. ആയിരക്കണക്കിന്‌ കുട്ടികള്‍ക്കായി കഥയെഴുതുന്നയാള്‍ സ്വന്തം മകന്‌ അന്യനാവുന്നു. വിശ്വസിക്കാനായില്ല.

അന്നുരാത്രി ഒരു കൊടുങ്കാറ്റു പോലുള്ള അമ്മയുടെ വരവു കണ്ട്‌ അവന്‍ പകച്ചുനിന്നു. എന്തെങ്കിലും സംസാരിക്കുന്നതിനുമുന്‍പേ അവന്റെ രണ്ടു കരണത്തും അടിയുടെ വേദന നിറഞ്ഞു.

"നിന്റെ കയ്യിലെവിടുന്നാ സമരക്കാര്‍ക്ക്‌ കൊടുക്കാന്‍ പൈസ?"

അവന്‌ ഉത്തരമുണ്ടായില്ല. താന്‍ രാമേട്ടന്റെ സംഭാവനപ്പാത്രത്തില്‍ പൈസ ഇട്ടത്‌ ആരോ അമ്മയുടെ ചെവിയില്‍ ചെന്ന് ഓതിയിരിക്കുന്നു.

ഒന്നും മിണ്ടാതെ കുനിഞ്ഞു നിന്ന അവന്റെ നിര്‍വ്വികാരഭാവം അവരെ വീണ്ടും വിറളിപിടിപ്പിച്ചു. അവനെ പിടിച്ചുവലിച്ച്‌ വീടിനു പുറത്തേക്ക്‌ വലിച്ചിഴച്ച്‌ അവന്‍ എന്നും ഇരിക്കാറുള്ള പുളിമരത്തിന്റെ വേരില്‍ ഒരു കയര്‍ ചേര്‍ത്ത്‌ അവന്റെ കൈകള്‍ കെട്ടിയിട്ടു.

പെട്ടെന്ന് അവന്‍ ഈ ലോകത്തില്‍ ഒറ്റക്കായ പോലെ തോന്നി. ആകാശത്തില്‍ ആയിരം താരകങ്ങള്‍ അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചെങ്കിലും അവന്റെ കണ്ണീര്‍ത്തടാകങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകി. അനന്തമായ സമുദ്രത്തില്‍ അവന്‍ ദിശ തെറ്റിയലയുന്നപോലെ കേണു. ശബ്ദം പുറത്തുവന്നില്ലെങ്കിലും അവന്റെ സങ്കടത്തിന്റെ പൊള്ളല്‍ സര്‍വ്വചരാചരങ്ങളെയും പിടിച്ചുലച്ചു. ഒറ്റപ്പെട്ടവന്റെ രോദനം ദിക്കുകളിലെല്ലാം അലയടിച്ചു. പുളിമരത്തിന്റെ വേരുകള്‍ സൗമ്യമായി അവനെ തലോടി. തൊട്ടിലിലുറങ്ങുന്ന കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ അവന്‍ ഒരു പുഞ്ചിരി പൊഴിച്ചു. പുളിമരം സാവധാനത്തില്‍ അവന്റെ കെട്ടുകള്‍ അഴിച്ചു. താഴെയുള്ള ഒരു ശിഖരം വളഞ്ഞ്‌ അവനരികിലേക്ക്‌ താഴ്‌ന്ന് വന്ന് തളിര്‍ത്ത ഇലകള്‍ കൊണ്ട്‌ അവന്റെ മുഖത്ത്‌ തഴുകി. ലോകത്ത്‌ ഇന്നേവരെ കിട്ടിയതിലേക്കും മാധുര്യമുള്ള ചുംബനമായ്‌ അവനതിനെ സ്വീകരിച്ചു. പിന്നെ സാവധാനം എഴുന്നേറ്റ്‌ പതിഞ്ഞ കാലടികളോടെ ആ ഇടവഴിയിലെ നനഞ്ഞ കരിയിലകള്‍ ചവിട്ടി മെല്ലെ നടന്നു, എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ. അല്‍പം മുന്നേ പെയ്ത മഴയിലെ വെള്ളത്തുള്ളികള്‍ പുളിമരത്തില്‍ നിന്ന് ഇറ്റുവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു വിരഹത്തിന്റെ മിഴിനീരില്‍ പുളിമരം തേങ്ങിപ്പോയി.